Abstract Orchestra – Madvillain Vol. 1 LP (winyl)

Wznowienie tego legendarnego wydawnictwa z 2025 roku.

Dowodzony przez saksofonistę Roba Mitchella, Abstract Orchestra jest stale obecny na brytyjskiej scenie muzycznej, nieustannie koncertując, promując swój debiutancki album „Dilla” i kolejny, „New Day feat. Illa J”, stale budując lojalną i wspierającą rzeszę fanów. Zainspirowani legendarnymi występami na żywo The Roots z Jayem-Z oraz 40-osobowymi orkiestrowymi aranżacjami Miguela-Atwooda Fergusona do twórczości J Dilli, klasyczne techniki aranżacyjne stanowią podstawę nowoczesnych struktur opartych na pętlach, tchnąc nowe życie w znany materiał.

Sam zespół opiera się na klasycznym jazzowym big bandzie, składającym się z saksofonów, trąbek i puzonów. W jego składzie znajduje się czołówka sceny jazzowej północnej Anglii, która grała m.in. z Jamiroquai, Corinne Bailey Rae, Markiem Ronsonem, Marthą Reeves, Johnem Legendem & the Roots, Roots Manuvą i Amy Winehouse.

„Madvillain Vol. 1” nawiązuje do swojego debiutanckiego albumu „Dilla” i wykorzystuje to samo podejście do współpracy MF Dooma i Madliba, czyli MADVILLAIN, oraz ich albumów „MADVILLAINY” i „MADVILLAIN 2”. Samplowanie utworów takich artystów jak Sun Ra, Bill Evans, Freddie Hubbard, George Duke, Dr. Lonnie Smith, Quincy Jones i Stevie Wonder nadało albumom jazzowy charakter i etos, które z kolei idealnie nadają się do dekonstrukcji i reinterpretacji Abstract Orchestra. Podobnie jak w przypadku debiutu, wszystkie utwory zostały nagrane na żywo w studiu, z bardzo niewielką liczbą dogrywek.

Madvilain Vol 1. Abstract Orchestra eksploruje jazz, muzykę filmową i telewizyjną, łącząc ją z klasycznym brzmieniem big bandowym i naciskiem na improwizację. Na albumie słychać silny wpływ Quincy’ego Jonesa, Lalo Schifrina i Davida Shire’a (kompozytora ścieżki dźwiękowej do filmu The Taking of Pelham 123), a aranżer Rob Mitchell tworzy własne brzmienie, które wypełnia przestrzeń między produkcją Madliba a kompozycją Quincy’ego Jonesa. Lider zespołu i aranżer Rob Mitchell mówi o płycie: „„MADVILLAINY” to album jazzowy w takim samym stopniu, co hip-hopowy, a ja chciałem zbadać tę wzajemną relację, która zawsze istniała między jazzem a hip-hopem. Ścieżki dźwiękowe z seriali policyjnych z lat 70. zawsze pobudzały moje zainteresowanie i wyobraźnię, a dzięki tematom telewizyjnym odkryłem mnóstwo niesamowitej muzyki, szczególnie Quincy Jonesa i Lalo Schifrina. Eksplorowali dźwięki, które były groźne, kanciaste, dysonansowe, szalone, a jednocześnie urzekające. Byli w stanie napisać muzykę, która była drugą stroną całego tego mrocznego chaosu, i stworzyć bogatą i piękną muzykę. Aranżacja i podkład muzyczny MADVILLAIN Vol. 1. pozwoliły mi zbadać te dźwięki, które zawsze kochałem, zachowując jednocześnie silną tożsamość hip-hopową jako rdzeń jego brzmienia”.