Abstract Orchestra – Dilla (CD)

Coś nie tylko dla fanów Dilli na kompakcie!

CD w opakowaniu jewel case + książeczka

Zespół Abstract Orchestra, kierowany przez saksofonistę Roba Mitchella, stara się odzwierciedlić różnorodność muzyki samplowanej przez producentów hip-hopowych, prezentując muzykę o złożoności jazzu, osadzonej w prostszych strukturach hip-hopowych. Złożone harmonie są ujęte w proste pętle, a złożone struktury taktów i metrum mogą pozostać niezauważone. „Wybierałem utwory na albumie, mając na myśli przede wszystkim występy na żywo” – mówi lider zespołu i aranżer Rob Mitchell. „Płyta jest więc odzwierciedleniem trasy koncertowej i muzyki, którą wykonaliśmy”.

Zainspirowany legendarnymi koncertami The Roots z Jayem-Z oraz 40-osobowymi orkiestrowymi aranżacjami Miguela-Atwooda Fergusona do twórczości J Dilli, klasyczne techniki aranżacyjne leżą u podstaw nowoczesnych struktur opartych na pętlach.

Sam zespół opiera się na klasycznym jazzowym big bandzie, składającym się z saksofonów, trąbek i puzonów. W jego składzie znajduje się czołówka północnoangielskiej sceny jazzowej, która grała m.in. z Jamiroquai, Corinne Bailey Rae, Markiem Ronsonem, Marthą Reeves, Johnem Legendem & the Roots, Roots Manuvą i Amy Winehouse.

Utwór „Dilla” zespołu Abstract Orchestra to hołd dla twórczości cenionego i wpływowego producenta. Utwór otwierający „Welcome to Detroit/The Diary” czerpie z wokalu z utworu „Man’s Temptation” Isaaca Hayesa i zestawia go z bogatymi instrumentami dętymi i dynamicznymi bitami, podczas gdy „Workinonit” przenosi oryginalne sample gitarowe 10 cm³ z oryginału Dilli na ostre trąbki i agresywne saksofony, wspierane jak zawsze przez perkusję Joosta Hendrickxa. W utworze „Stop” wokalistka Anna Uhuru pewnie radzi sobie z wokalem Dionne Warwick, a zespół prezentuje aranżację nawiązującą do twórczości Davida Axelroda i Dona Sebeskeya, którzy byli dla Abstract Orchestra ważnymi źródłami inspiracji.

Środek albumu skupia się wokół dwóch medleyów Dilli, zawierających wersje i fragmenty utworów „Airworks”, „ULove”, „Last Donut” i „Welcome To The Show”. W utworze „Raw Shit” organy Farfisy stanowią podbudowę dla natarczywych figur dętych blaszanych, a bas nabiera brzmienia niemal fagotu. W utworze „Official/Fall In Love” Anna i Akin prezentują oszałamiający wokal, wymieniając się partiami na tle delikatnej aranżacji instrumentów dętych. W utworze „Fantastic” pojawia się intro Rhodesa z oryginału, które następnie przejmują flety i saksofon barytonowy. Zainspirowana twórczością klasycznych kompozytorów XX wieku, takich jak Barber i Copeland, druga połowa aranżacji nabiera niemal orkiestrowego charakteru z nutami Gila Evansa.

„Love”, „So Far To Go”, „A.N.G.E.L.” i „Sun In My Face” to ciekawe interpretacje tych znanych, oryginalnych utworów Dilli, a zamykający album utwór „Two Can Win” (niedawno promowany przez Gillesa Petersona w jego programie BBC6 Music) stanowi popis różnorodności wokalu Anny Uhuru, łącząc styl oryginalnego utworu Sylversa z harmoniami w stylu Minnie Ripperton, funkiem z lat 70. i muzyką filmową Lalo Schiffrina i JJ Johnsona.